غزل شماره ده حافظ
Ghazal number by Hafez
I går kom vår vise från moskén till krogen,
Vad ska vi, vänner på sanningens väg, nu göra?
Hur ska vi lärjungar vända oss mot qiblan,
när vår mästare går mot vinhandlarens hus?
Vad ska vi, vänner på sanningens väg, nu göra?
Hur ska vi lärjungar vända oss mot qiblan,
när vår mästare går mot vinhandlarens hus?
I mystikens ruiner blir vi reskamrater,
ty så har vårt öde bestämts sedan urminnes tid.
Om förnuftet visste hur skönt hjärtat är fångat i hennes lockar,
skulle de kloka bli galna för våra kedjor.
ty så har vårt öde bestämts sedan urminnes tid.
Om förnuftet visste hur skönt hjärtat är fångat i hennes lockar,
skulle de kloka bli galna för våra kedjor.
Ditt vackra ansikte avslöjade en glimt av nåd för oss,
sedan dess finns bara nåd och skönhet i vår tolkning.
Kan ditt hårda hjärta någonsin röras en natt
av vår brinnande suck och vårt hjärtas nattliga glöd?
sedan dess finns bara nåd och skönhet i vår tolkning.
Kan ditt hårda hjärta någonsin röras en natt
av vår brinnande suck och vårt hjärtas nattliga glöd?
Hafiz, var tyst! Vår suckars pil flyger förbi himlen,
ha medlidande med din själ och frukta vår pil!
ha medlidande med din själ och frukta vår pil!
Tolkning: Denna dikt av Hafiz blandar mystik, humor och kärlek. Genom att beskriva hur den vise går från moskén till krogen ifrågasätter Hafiz skillnaden mellan formell religion och fri andlighet. Han antyder att sanningen kan finnas på oväntade platser, som krogen, snarare än bara i moskén. Kärleken, både jordisk och gudomlig, är central i dikten och driver förnuftet till vansinne. Hafiz använder humor och poetisk skönhet för att beskriva hur den älskades skönhet och nåd påverkar själen, och hur en älskares suckar kan vara så kraftfulla att de når bortom himlen. Dikten betonar kärlekens makt över förnuftet och vikten av nåd och skönhet på den andliga vägen.
غزل شماره ده حافظ
دوش از مسجد سویِ میخانه آمد پیرِ ما
چیست یارانِ طریقت بعد از این تدبیرِ ما؟
ما مریدان روی سویِ قبله چون آریم چون؟
روی سویِ خانهٔ خَمّار دارد پیرِ ما
در خراباتِ طریقت ما به هم منزل شویم
کاینچنین رفته است در عهدِ ازل تقدیرِ ما
عقل اگر داند که دل در بندِ زلفش چون خوش است
عاقلان دیوانه گردند از پیِ زنجیرِ ما
رویِ خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد
زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیرِ ما
با دلِ سنگینت آیا هیچ درگیرد شبی
آهِ آتشناک و سوزِ سینهٔ شبگیرِ ما؟
تیرِ آهِ ما ز گردون بگذرد حافظ خموش
رحم کن بر جانِ خود پرهیز کن از تیرِ ما
دیشب پیر ما از مسجد به میخانه آمد،
ای یاران راه حقیقت، حالا چه چارهای کنیم؟
ما مریدان، چگونه به سوی قبله رو کنیم،
وقتی پیرمان به سوی خانه میفروش میرود؟
ای یاران راه حقیقت، حالا چه چارهای کنیم؟
ما مریدان، چگونه به سوی قبله رو کنیم،
وقتی پیرمان به سوی خانه میفروش میرود؟
در ویرانههای راه عرفان، همسفر میشویم،
چون از ازل سرنوشت ما اینگونه رقم خورده.
اگر عقل بداند که دل در بند گیسوی او چه خوش است،
عاقلان برای زنجیر ما دیوانه میشوند.
چون از ازل سرنوشت ما اینگونه رقم خورده.
اگر عقل بداند که دل در بند گیسوی او چه خوش است،
عاقلان برای زنجیر ما دیوانه میشوند.
چهره زیبایت نشانهای از لطف به ما نشان داد،
از آن زمان، جز لطف و زیبایی در تفسیر ما نیست.
آیا با دل سنگت، شبی آه آتشین ما
و سوز سینه شبانهمان تو را تکان میدهد؟
از آن زمان، جز لطف و زیبایی در تفسیر ما نیست.
آیا با دل سنگت، شبی آه آتشین ما
و سوز سینه شبانهمان تو را تکان میدهد؟
حافظ، خاموش باش! تیر آه ما از آسمان میگذرد،
به جان خودت رحم کن و از تیر ما بترس!
به جان خودت رحم کن و از تیر ما بترس!
تفسیر: این شعر حافظ ترکیبی از عرفان، طنز، و عشق است. حافظ با اشاره به پیر (استاد عرفانی) که از مسجد به میخانه میرود، به پارادوکس ظاهری میان دین رسمی و عرفان آزاد اشاره میکند. او نشان میدهد که حقیقت ممکن است در جایی غیرمنتظره (میخانه) یافت شود، نه فقط در مسجد. عشق به معشوق (چه زمینی و چه الهی) محور شعر است که عقل را به دیوانگی میکشاند. حافظ با زبان طنزآمیز و عاشقانه، از تأثیر زیبایی معشوق و قدرت آه عاشق سخن میگوید که حتی آسمان را میشکافد. شعر به ناپایداری عقل در برابر عشق و اهمیت لطف و زیبایی در مسیر عرفانی اشاره دارد.
Ghazal number by Hafez
Last night our master went from mosque to tavern,
O friends of the path of truth, what now is our plan?
How can we disciples turn toward the qibla,
when our master heads to the wine-seller’s house?
O friends of the path of truth, what now is our plan?
How can we disciples turn toward the qibla,
when our master heads to the wine-seller’s house?
In the ruins of the mystic path, we become fellow travelers,
for such has been our fate since the dawn of time.
If reason knew how sweet the heart is bound in her tresses,
the wise would go mad chasing our chains.
for such has been our fate since the dawn of time.
If reason knew how sweet the heart is bound in her tresses,
the wise would go mad chasing our chains.
Your lovely face revealed a sign of grace to us,
since then, only grace and beauty fill our interpretation.
Will your stony heart ever be moved one night
by our fiery sighs and the burning of our midnight heart?
since then, only grace and beauty fill our interpretation.
Will your stony heart ever be moved one night
by our fiery sighs and the burning of our midnight heart?
Hafiz, be silent! Our sigh’s arrow pierces the heavens,
have mercy on your soul and fear our arrow!
have mercy on your soul and fear our arrow!
Interpretation : This poem by Hafiz blends mysticism, humor, and love. By depicting the master going from the mosque to the tavern, Hafiz playfully questions the divide between formal religion and free spirituality, suggesting that truth may lie in unexpected places like the tavern. Love, whether earthly or divine, is the poem’s core, driving reason to madness. Hafiz uses wit and lyrical beauty to convey how the beloved’s beauty and grace transform the soul, and how the lover’s sighs are so powerful they transcend the heavens. The poem underscores the supremacy of love over reason and the importance of grace and beauty in the spiritual journey.
About the Author
