Tvåstatslösningen: Ett förslag som Palestina avvisade? راه حل دوکشوری: پیشنهادی که فلسطین نپذیرفت

The notion often propagated by European diplomats, university professors, and some UN officials is that if Israel allowed Palestinians to have their own state, peace would prevail in the Middle East. But does this claim align with historical reality? Evidence shows that Israel has offered the Palestinians a state of their own on multiple occasions, only to face rejection each time. This article examines five such offers and the reasons behind their rejection, addressing why peace in the Middle East remains elusive.First Offer: The Peel Commission (1936)
Following the collapse of the Ottoman Empire after World War I, Britain took control of much of the Middle East, including the area of modern-day Israel. In 1936, amid Arab revolts against the British and their Jewish neighbors, Britain established the Peel Commission to investigate the unrest. The commission concluded that the conflict stemmed from two peoples—Jews and Arabs—competing for control over the same land. The proposed solution was the creation of two independent states: one for Jews and one for Arabs, known as the “two-state solution.”The Peel Commission allocated 80% of the disputed territory to the Arabs and 20% to the Jews. Despite the small size of their proposed state, the Jews accepted the offer. However, the Arabs rejected it and resumed their violent rebellion. This was the first rejection of a Palestinian state.Second Offer: UN Partition Plan (1947)
Ten years later, in 1947, Britain asked the United Nations to find a solution to the ongoing tensions. Like the Peel Commission, the UN proposed dividing the land into two states. In November 1947, the UN General Assembly voted to create two independent states. The Jews accepted the proposal, but the Arabs rejected it, launching an all-out war with the support of Jordan, Egypt, Iraq, Lebanon, and Syria. Israel won the war, and much of the land designated for a Palestinian state, including the West Bank and East Jerusalem, fell under Jordanian control. This marked the second rejection.Third Offer: Post-Six-Day War (1967)
In 1967, the Arabs, led by Egypt and joined by Syria and Jordan, initiated another war to destroy Israel. Known as the Six-Day War, it ended in a decisive Israeli victory. Israel gained control of the West Bank, East Jerusalem, and the Gaza Strip. Within Israel, opinions were divided: some advocated returning the West Bank to Jordan and Gaza to Egypt in exchange for peace, while others proposed giving these territories to the region’s Arabs, now calling themselves Palestinians, to form their own state.However, a few months later, the Arab League met in Sudan and issued its infamous “Three Nos”: no peace with Israel, no recognition of Israel, and no negotiations with Israel. This stance rejected the two-state solution once again, marking the third rejection.Fourth Offer: Camp David Summit (2000)
In 2000, Israeli Prime Minister Ehud Barak met with Palestinian Liberation Organization leader Yasser Arafat at Camp David to finalize a two-state plan. Barak offered a Palestinian state encompassing all of Gaza and 94% of the West Bank, with East Jerusalem as its capital. Arafat rejected the offer. As U.S. President Bill Clinton noted, Arafat spent 14 days at Camp David and said “no” to everything. In response, the Palestinians launched a wave of suicide bombings, killing over 1,000 Israelis and injuring thousands more in public places like buses, wedding halls, and pizza parlors. This was the fourth rejection.Fifth Offer: Ehud Olmert’s Plan (2008)
In 2008, Israeli Prime Minister Ehud Olmert presented an even more generous proposal than Barak’s, offering all of Gaza, most of the West Bank, and additional land to sweeten the deal. However, Palestinian Authority President Mahmoud Abbas rejected it. This marked the fifth rejection of a Palestinian state.Unilateral Withdrawal from Gaza (2005)
Between these last two offers, Israel unilaterally withdrew from Gaza in 2005, handing full control to the Palestinians. Instead of developing the territory for the benefit of its citizens, the Palestinians turned Gaza into a base for terrorist activities, firing thousands of rockets into Israel. This demonstrated that even full territorial control did not lead to peace.Analysis and Conclusion
Historical evidence shows that Israel has offered the Palestinians a state five times—in 1936, 1947, 1967, 2000, and 2008—yet each offer was rejected, often with violence, including wars, suicide bombings, and rocket attacks. This pattern suggests that the core issue may not be Israel’s reluctance to offer a Palestinian state but rather the Palestinians’ refusal to accept the existence of a Jewish state.To achieve lasting peace in the Middle East, the focus should perhaps shift from pressuring Israel to make new offers to encouraging Palestinians to recognize Israel’s existence and engage in negotiations for a two-state solution. This shift in perspective could pave the way for more constructive dialogue and, ultimately, lasting peace.Source
This article is based on statements by David Brog, Executive Director of the Maccabee Task Force, for Prager University.
عنوان مقاله: بررسی پیشنهادات صلح اسرائیل به فلسطینیها و دلایل رد آنهامقدمه
ایدهای که اغلب از سوی دیپلماتهای اروپایی، اساتید دانشگاهی و برخی مقامات سازمان ملل مطرح میشود، این است که اگر اسرائیل به فلسطینیها اجازه دهد کشوری مستقل داشته باشند، صلح در خاورمیانه برقرار خواهد شد. اما آیا این ادعا با واقعیت تاریخی همخوانی دارد؟ شواهد نشان میدهند که اسرائیل در چندین نوبت پیشنهاد تشکیل کشور فلسطینی را ارائه کرده است، اما هر بار این پیشنهادات از سوی فلسطینیها رد شدهاند. این مقاله به بررسی پنج مورد از این پیشنهادات و دلایل رد آنها توسط فلسطینیها میپردازد و به این پرسش پاسخ میدهد که چرا صلح در خاورمیانه همچنان دستنیافتنی باقی مانده است.پیشنهاد اول: کمیسیون پیل (1936)
پس از فروپاشی امپراتوری عثمانی در پایان جنگ جهانی اول، بریتانیا کنترل بخش عمدهای از خاورمیانه، از جمله سرزمین کنونی اسرائیل را به دست گرفت. در سال 1936، در پی شورش اعراب علیه بریتانیاییها و همسایگان یهودیشان، بریتانیا کمیسیونی به نام کمیسیون پیل تشکیل داد تا علل این ناآرامیها را بررسی کند. این کمیسیون نتیجه گرفت که درگیریها ناشی از رقابت دو قوم یهود و عرب بر سر حاکمیت بر یک سرزمین مشترک است. راهحل پیشنهادی، ایجاد دو کشور مستقل برای یهودیان و اعراب بود؛ راهحلی که به «راهحل دو کشوری» معروف شد. بر اساس پیشنهاد کمیسیون پیل، 80 درصد از سرزمین مورد مناقشه به اعراب و 20 درصد به یهودیان اختصاص مییافت. با وجود کوچک بودن سهم پیشنهادی برای یهودیان، آنها این پیشنهاد را پذیرفتند. اما اعراب آن را رد کردند و شورشهای خشونتآمیز خود را از سر گرفتند. این اولین رد پیشنهاد تشکیل کشور فلسطینی بود.پیشنهاد دوم: قطعنامه سازمان ملل (1947)
ده سال بعد، در سال 1947، بریتانیا از سازمان ملل خواست تا راهحلی برای تنشهای ادامهدار در منطقه پیدا کند. سازمان ملل نیز مانند کمیسیون پیل، تقسیم سرزمین به دو کشور را بهعنوان بهترین راهحل پیشنهاد داد. در نوامبر همان سال، مجمع عمومی سازمان ملل با رأیگیری به ایجاد دو کشور مستقل رأی داد. یهودیان بار دیگر این پیشنهاد را پذیرفتند، اما اعراب آن را رد کردند و این بار با آغاز جنگی تمامعیار علیه اسرائیل، شامل نیروهای اردن، مصر، عراق، لبنان و سوریه، به آن پاسخ دادند. این جنگ با پیروزی اسرائیل به پایان رسید و بخشهایی از سرزمینهایی که قرار بود به کشور فلسطینی اختصاص یابد، از جمله کرانه باختری و شرق اورشلیم، به اشغال اردن درآمد. این دومین رد پیشنهاد دو کشوری بود.پیشنهاد سوم: پس از جنگ ششروزه (1967)
در سال 1967، اعراب بار دیگر به رهبری مصر و با همراهی سوریه و اردن، جنگی را با هدف نابودی اسرائیل آغاز کردند. این درگیری، که به جنگ ششروزه معروف شد، با پیروزی قاطع اسرائیل به پایان رسید. در نتیجه این جنگ، اسرائیل کنترل کرانه باختری، شرق اورشلیم و نوار غزه را به دست گرفت. در داخل اسرائیل، دو دیدگاه در مورد سرنوشت این سرزمینها شکل گرفت: گروهی معتقد بودند که باید کرانه باختری به اردن و غزه به مصر بازگردد در ازای صلح، و گروه دیگر پیشنهاد میدادند که این سرزمینها به اعراب منطقه، که حالا خود را «فلسطینی» مینامیدند، واگذار شود تا کشوری مستقل تشکیل دهند. با این حال، چند ماه بعد، اتحادیه عرب در نشستی در سودان بیانیهای با عنوان «سه خیر» صادر کرد: خیر به صلح با اسرائیل، خیر به بهرسمیتشناختن اسرائیل، و خیر به مذاکره با اسرائیل. این موضع بار دیگر راهحل دو کشوری را رد کرد و سومین ناکامی در مسیر صلح رقم خورد.پیشنهاد چهارم: مذاکرات کمپ دیوید (2000)
در سال 2000، اهود باراک، نخستوزیر وقت اسرائیل، در مذاکرات کمپ دیوید با یاسر عرفات، رئیس سازمان آزادیبخش فلسطین، دیداری برای نهاییکردن طرح دو کشوری برگزار کرد. باراک پیشنهاد تشکیل کشوری فلسطینی در کل نوار غزه و 94 درصد از کرانه باختری با پایتختی در شرق اورشلیم را ارائه داد. اما عرفات این پیشنهاد را رد کرد. به گفته بیل کلینتون، رئیسجمهور وقت آمریکا، عرفات در طول 14 روز مذاکره به همهچیز «نه» گفت. در پاسخ به این رد، فلسطینیها موجی از حملات انتحاری را آغاز کردند که منجر به کشتهشدن بیش از 1000 اسرائیلی و زخمیشدن هزاران نفر دیگر در اماکن عمومی مانند اتوبوسها، سالنهای عروسی و پیتزافروشیها شد. این چهارمین رد پیشنهاد تشکیل کشور فلسطینی بود.پیشنهاد پنجم: طرح اهود اولمرت (2008)
در سال 2008، اهود اولمرت، نخستوزیر وقت اسرائیل، پیشنهادی حتی سخاوتمندانهتر از پیشنهاد قبلی ارائه کرد. او نهتنها کل نوار غزه و بخش عمده کرانه باختری را به فلسطینیها پیشنهاد داد، بلکه زمینهای بیشتری را برای شیرینتر کردن توافق اضافه کرد. اما محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، این پیشنهاد را نیز رد کرد. این پنجمین باری بود که فلسطینیها پیشنهاد تشکیل کشور خود را نپذیرفتند.خروج یکجانبه از غزه (2005)
بین این دو پیشنهاد آخر، اسرائیل در سال 2005 بهصورت یکجانبه از نوار غزه خارج شد و کنترل کامل این منطقه را به فلسطینیها واگذار کرد. اما بهجای استفاده از این فرصت برای توسعه و رفاه، فلسطینیها غزه را به پایگاهی برای حملات تروریستی تبدیل کردند و هزاران راکت به سمت اسرائیل شلیک کردند. این اقدام نشان داد که حتی واگذاری کامل یک منطقه نیز نتوانست به صلح منجر شود.تحلیل و نتیجهگیری
بررسی تاریخ نشان میدهد که اسرائیل در پنج نوبت (1936، 1947، 1967، 2000 و 2008) پیشنهاد تشکیل کشور فلسطینی را ارائه کرده است، اما هر بار این پیشنهادات با رد فلسطینیها مواجه شده است. این ردها اغلب با خشونت، از جمله جنگ، حملات انتحاری و شلیک راکت همراه بوده است. این الگو نشان میدهد که مشکل اصلی ممکن است نه در ارائه پیشنهادهای صلح از سوی اسرائیل، بلکه در عدم پذیرش موجودیت دولت یهودی از سوی فلسطینیها باشد. برای دستیابی به صلح پایدار در خاورمیانه، شاید لازم باشد بهجای فشار بر اسرائیل برای ارائه پیشنهادهای جدید، تمرکز بر تشویق فلسطینیها به پذیرش موجودیت اسرائیل و مذاکره برای راهحل دو کشوری باشد. این تغییر دیدگاه میتواند راه را برای گفتوگویی سازندهتر و در نهایت صلحی پایدار هموار کند. منبع
این مقاله بر اساس اظهارات دیوید بروگ، مدیر اجرایی گروه ویژه مکابی، برای دانشگاه پراگر تهیه شده است.
En ofta framförd uppfattning från europeiska diplomater, universitetsprofessorer och vissa FN-tjänstemän är att om Israel tillät palestinierna att få en egen stat skulle fred råda i Mellanöstern. Men stämmer detta med den historiska verkligheten? Bevis visar att Israel vid flera tillfällen har erbjudit palestinierna en egen stat, men varje gång mötts av avvisanden. Denna artikel granskar fem sådana erbjudanden och orsakerna till varför de avvisades, samt varför fred i Mellanöstern fortfarande är svåråtkomlig.Första erbjudandet: Peelkommissionen (1936)
Efter Osmanska rikets kollaps efter första världskriget tog Storbritannien kontroll över stora delar av Mellanöstern, inklusive det område som idag är Israel. År 1936, mitt under arabiska uppror mot britterna och deras judiska grannar, bildade Storbritannien Peelkommissionen för att utreda orsakerna till oroligheterna. Kommissionen drog slutsatsen att konflikten berodde på att två folk – judar och araber – tävlade om kontrollen över samma land. Lösningen var att skapa två oberoende stater: en för judar och en för araber, den så kallade “tvåstatslösningen”.Peelkommissionen tilldelade 80 % av det omtvistade territoriet till araberna och 20 % till judarna. Trots den lilla storleken på deras föreslagna stat accepterade judarna erbjudandet. Araberna avvisade det och återupptog sitt våldsamma uppror. Detta var det första avvisandet av en palestinsk stat.Andra erbjudandet: FN:s delningsplan (1947)
Tio år senare, 1947, bad Storbritannien FN att hitta en lösning på de fortsatta spänningarna. Liksom Peelkommissionen föreslog FN en uppdelning av landet i två stater. I november 1947 röstade FN:s generalförsamling för att skapa två oberoende stater. Judarna accepterade förslaget, men araberna avvisade det och startade ett fullskaligt krig med stöd från Jordanien, Egypten, Irak, Libanon och Syrien. Israel vann kriget, och stora delar av det land som avsatts för en palestinsk stat, inklusive Västbanken och östra Jerusalem, hamnade under jordansk kontroll. Detta var det andra avvisandet.Tredje erbjudandet: Efter sexdagarskriget (1967)
År 1967 inledde araberna, under ledning av Egypten och med stöd från Syrien och Jordanien, ännu ett krig för att förgöra Israel. Kriget, känt som sexdagarskriget, slutade med en överväldigande israelisk seger. Israel tog kontroll över Västbanken, östra Jerusalem och Gazaremsan. Inom Israel delades åsikterna: vissa förespråkade att återlämna Västbanken till Jordanien och Gaza till Egypten i utbyte mot fred, medan andra ville ge dessa territorier till regionens araber, som nu kallade sig palestinier, för att bilda en egen stat.Några månader senare möttes Arabförbundet i Sudan och utfärdade sina ökända “tre nej”: nej till fred med Israel, nej till erkännande av Israel och nej till förhandlingar med Israel. Denna hållning avvisade tvåstatslösningen ännu en gång, vilket markerade det tredje avvisandet.Fjärde erbjudandet: Camp David-mötet (2000)
År 2000 möttes Israels premiärminister Ehud Barak och Palestinska befrielseorganisationens ledare Yasser Arafat vid Camp David för att slutföra en tvåstatsplan. Barak erbjöd en palestinsk stat som omfattade hela Gaza och 94 % av Västbanken, med östra Jerusalem som huvudstad. Arafat avvisade erbjudandet. Som USA:s president Bill Clinton uttryckte det, tillbringade Arafat 14 dagar på Camp David och sade “nej” till allt. Som svar inledde palestinierna en våg av självmordsbombningar som dödade över 1 000 israeler och skadade tusentals fler på platser som bussar, bröllopssalar och pizzerior. Detta var det fjärde avvisandet.Femte erbjudandet: Ehud Olmerts plan (2008)
År 2008 presenterade Israels premiärminister Ehud Olmert ett ännu generösare förslag än Baraks, där han erbjöd hela Gaza, större delen av Västbanken och ytterligare mark för att göra avtalet mer attraktivt. Men Palestinska myndighetens president Mahmoud Abbas avvisade det. Detta var det femte avvisandet av en palestinsk stat.Ensittande tillbakadragande från Gaza (2005)
Mellan de två sista erbjudandena drog sig Israel ensidigt tillbaka från Gaza 2005 och överlämnade full kontroll till palestinierna. Istället för att utveckla territoriet till förmån för sina medborgare förvandlade palestinierna Gaza till en bas för terroristaktiviteter och avfyrade tusentals raketer mot Israel. Detta visade att även full kontroll över ett territorium inte ledde till fred.Analys och slutsats
Historiska bevis visar att Israel har erbjudit palestinierna en egen stat fem gånger – 1936, 1947, 1967, 2000 och 2008 – men varje erbjudande har avvisats, ofta med våld i form av krig, självmordsbombningar och raketattacker. Detta mönster tyder på att kärnproblemet kanske inte är Israels ovilja att erbjuda en palestinsk stat, utan snarare palestiniernas vägran att acceptera existensen av en judisk stat.För att uppnå varaktig fred i Mellanöstern bör fokus kanske flyttas från att pressa Israel att komma med nya erbjudanden till att uppmuntra palestinierna att erkänna Israels existens och engagera sig i förhandlingar om en tvåstatslösning. Detta perspektivskifte kan bana väg för en mer konstruktiv dialog och, i slutändan, varaktig fred.Källa
Denna artikel baseras på uttalanden av David Brog, verkställande direktör för Maccabee Task Force, för Prager University.
غالبًا ما يُروج لفكرة من قبل الدبلوماسيين الأوروبيين وأساتذة الجامعات وبعض مسؤولي الأمم المتحدة بأنه إذا سمحت إسرائيل للفلسطينيين بإقامة دولة خاصة بهم، فسيسود السلام في الشرق الأوسط. لكن هل هذا الادعاء يتماشى مع الواقع التاريخي؟ تظهر الأدلة أن إسرائيل قدمت للفلسطينيين دولة خاصة بهم في عدة مناسبات، لكنها قوبلت بالرفض في كل مرة. تستعرض هذه المقالة خمسة من هذه العروض وأسباب رفضها، وتتناول سبب استمرار السلام في الشرق الأوسط بعيد المنال.العرض الأول: لجنة بيل (1936)
بعد انهيار الإمبراطورية العثمانية عقب الحرب العالمية الأولى، سيطرت بريطانيا على معظم أنحاء الشرق الأوسط، بما في ذلك المنطقة التي تشكل إسرائيل الحديثة. في عام 1936، وسط انتفاضات عربية ضد البريطانيين وجيرانهم اليهود، شكلت بريطانيا لجنة بيل للتحقيق في أسباب الاضطرابات. خلصت اللجنة إلى أن الصراع نابع من تنافس شعبين – اليهود والعرب – على السيطرة على الأرض ذاتها. كان الحل المقترح هو إنشاء دولتين مستقلتين: واحدة لليهود وأخرى للعرب، وهو ما يُعرف بـ”حل الدولتين”.خصصت لجنة بيل 80% من الأراضي المتنازع عليها للعرب و20% لليهود. وعلى الرغم من صغر حجم الدولة المقترحة لهم، قبل اليهود العرض. لكن العرب رفضوه واستأنفوا تمردهم العنيف. كان هذا أول رفض لدولة فلسطينية.العرض الثاني: خطة تقسيم الأمم المتحدة (1947)
بعد عشر سنوات، في عام 1947، طلبت بريطانيا من الأمم المتحدة إيجاد حل للتوترات المستمرة. ومثل لجنة بيل، اقترحت الأمم المتحدة تقسيم الأرض إلى دولتين. في نوفمبر 1947، صوتت الجمعية العامة للأمم المتحدة لإنشاء دولتين مستقلتين. قبل اليهود الاقتراح مرة أخرى، لكن العرب رفضوه، وردوا هذه المرة بشن حرب شاملة بدعم من الأردن ومصر والعراق ولبنان وسوريا. فازت إسرائيل بالحرب، وسقطت معظم الأراضي المخصصة للدولة الفلسطينية، بما في ذلك الضفة الغربية وشرق القدس، تحت سيطرة الأردن. كان هذا الرفض الثاني.العرض الثالث: ما بعد حرب الأيام الستة (1967)
في عام 1967، شن العرب، بقيادة مصر وبدعم من سوريا والأردن، حربًا أخرى بهدف تدمير إسرائيل. انتهت هذه الحرب، المعروفة بحرب الأيام الستة، بانتصار ساحق لإسرائيل. سيطرت إسرائيل على الضفة الغربية وشرق القدس وقطاع غزة. داخل إسرائيل، انقسمت الآراء: اقترح البعض إعادة الضفة الغربية إلى الأردن وغزة إلى مصر مقابل السلام، بينما اقترح آخرون منح هذه الأراضي لعرب المنطقة، الذين بدأوا يطلقون على أنفسهم اسم الفلسطينيين، لتشكيل دولة خاصة بهم.ومع ذلك، بعد بضعة أشهر، اجتمعت جامعة الدول العربية في السودان وأصدرت بيانها الشهير “الثلاث لا”: لا سلام مع إسرائيل، لا اعتراف بإسرائيل، ولا مفاوضات مع إسرائيل. رفض هذا الموقف حل الدولتين مرة أخرى، مما يمثل الرفض الثالث.العرض الرابع: قمة كامب ديفيد (2000)
في عام 2000، التقى رئيس الوزراء الإسرائيلي إيهود باراك مع رئيس منظمة التحرير الفلسطينية ياسر عرفات في كامب ديفيد لإتمام خطة الدولتين. عرض باراك دولة فلسطينية تشمل كامل غزة و94% من الضفة الغربية، مع شرق القدس كعاصمة لها. رفض عرفات العرض. وكما قال الرئيس الأمريكي بيل كلينتون، قضى عرفات 14 يومًا في كامب ديفيد وقال “لا” لكل شيء. ردًا على ذلك، شن الفلسطينيون موجة من التفجيرات الانتحارية التي أسفرت عن مقتل أكثر من 1000 إسرائيلي وإصابة الآلاف في أماكن عامة مثل الحافلات وقاعات الأفراح ومحلات البيتزا. كان هذا الرفض الرابع.العرض الخامس: خطة إيهود أولمرت (2008)
في عام 2008، قدم رئيس الوزراء الإسرائيلي إيهود أولمرت عرضًا أكثر سخاءً من عرض باراك، حيث شمل كامل غزة ومعظم الضفة الغربية وأراضٍ إضافية لتحلية الصفقة. لكن رئيس السلطة الفلسطينية محمود عباس رفض العرض. كان هذا الرفض الخامس لدولة فلسطينية.الانسحاب الأحادي من غزة (2005)
بين هذين العرضين الأخيرين، انسحبت إسرائيل من غزة بشكل أحادي في عام 2005، وسلمت السيطرة الكاملة للفلسطينيين. بدلاً من تطوير الإقليم لصالح مواطنيه، حول الفلسطينيون غزة إلى قاعدة للأنشطة الإرهابية، وأطلقوا آلاف الصواريخ على إسرائيل. أظهر هذا أن السيطرة الكاملة على إقليم لم تؤد إلى السلام.التحليل والخاتمة
تظهر الأدلة التاريخية أن إسرائيل قدمت للفلسطينيين دولة خاصة بهم خمس مرات – في 1936 و1947 و1967 و2000 و2008 – لكن كل عرض قوبل بالرفض، غالبًا مع العنف، بما في ذلك الحروب والتفجيرات الانتحارية وهجمات الصواريخ. يشير هذا النمط إلى أن المشكلة الأساسية قد لا تكون في عدم استعداد إسرائيل لتقديم دولة فلسطينية، بل في رفض الفلسطينيين قبول وجود دولة يهودية.لتحقيق سلام دائم في الشرق الأوسط، ربما ينبغي تحويل التركيز من الضغط على إسرائيل لتقديم عروض جديدة إلى تشجيع الفلسطينيين على الاعتراف بوجود إسرائيل والانخراط في مفاوضات لحل الدولتين. قد يمهد هذا التحول في المنظور الطريق لحوار أكثر بناءً، وفي النهاية، سلام دائم.المصدر
هذه المقالة مبنية على تصريحات ديفيد بروغ، المدير التنفيذي لفرقة العمل المكابية، لجامعة براغر.